Begging

Even if receiving were praised as a path to heaven, dependence on it is painful; even if no heaven followed, giving would still be good.

நல்லா றெனினுங் கொளறீது மேலுலகம்
இல்லெனினு மீதலே நன்று

The mark of nobility is giving before a person in need is forced to say, ‘I have nothing.’

இலனென்னு மெவ்வ முரையாமை யீதற்
குலனுடையான் கண்ணே யுள

Being made to ask is painful; that pain lasts for the giver until the person who asked can leave with a relieved face.

இன்னா திரக்கப் படுத லிரந்தவ
ரின்முகங் காணு மளவு

On finding those it is fitting to ask, ask of them; and if they conceal what they have, the blame is theirs and not the asker's.

இரக்க விரத்தக்கார்க் காணிற் கரப்பி
னவர்பழி தம்பழி யன்று.

For a person, asking is itself a cause of pleasure — if what was asked for comes without putting the asker through pain.

இன்ப மொருவற் கிரத்த லிரந்தவை
துன்ப முறாஅ வரின்.

To stand before those who hide nothing in the heart and know what is due, and to ask — even that asking has a grace of its own.

கரப்பிலா நெஞ்சிற் கடனறிவார் முன்னின்
றிரப்புமோ ரேஎ ருடைத்து.

Asking, too, is like giving itself, when it is asked of those who do not know concealment even in a dream.

இரத்தலு மீதலே போலுங் கரத்தல்
கனவிலுந் தேற்றாதார் மாட்டு.

Some ask by standing where they can be seen; they take that upon themselves because the world holds people who do not conceal what they have.

கரப்பிலார் வையகத் துண்மையாற் கண்ணின்
றிரப்பவர் மேற்கொள் வது.

Come upon those who are free of the affliction of hiding what they have, and the afflictions that want brings perish, all of them together.

கரப்பிடும்பை யில்லாரைக் காணி னிரப்பிடும்பை
யெல்லா மொருங்கு கெடும்.

To come upon those who give without slighting or belittling — at that the heart grows glad, and inside it, further in, there is a rejoicing.

இகழ்ந்தெள்ளா தீவாரைக் காணின் மகிழ்ந்துள்ள
முள்ளு ளுவப்ப துடைத்து.

If there were nobody left who asks, this great world of cool wide places would be like a wooden figure going out and coming back.

இரப்பாரை யில்லாயி னீர்ங்கண்மா ஞால
மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று.

What would there be to show in those who give, when there is nobody who cares to come and ask?

ஈவார்கண் ணென்னுண்டாந் தோற்ற மிரந்துகோள்
மேவா ரிலாஅக் கடை.

The one who asks must not turn angry; the affliction that is want is, by itself, witness enough.

இரப்பான் வெகுளாமை வேண்டும் நிரப்பிடும்பை
தானேயுஞ் சாலுங் கரி.

Even in the case of those who are like one's own eyes, who conceal nothing and give gladly, not asking is worth ten million times what asking would bring.

கரவா துவந்தீயுங் கண்ணன்னார் கண்ணு
மிரவாமை கோடி யுறும்.

If the one who made this world willed that life here be kept up even by asking, then let him wander everywhere and be destroyed.

இரந்து முயிர்வாழ்தல் வேண்டிற் பரந்து
கெடுக வுலகியற்றி யான்.

Nothing is so hard-faced as the hardness that says: we shall be rid of the pain of want by asking for it.

இன்மை யிடும்பை யிரந்துதீர் வாமென்னும்
வன்மையின் வன்பாட்ட தில்.

The composure that will not consent to ask, even at a time when there is nothing left, is of a greatness that all the room there is could not hold.

இடமெல்லாங் கொள்ளாத் தகைத்தே யிடமில்லாக்
காலு மிரவொல்லாச் சால்பு.

Even if what is asked for is water for a cow, nothing brings the tongue lower than the asking.

ஆவிற்கு நீரென் றிரப்பினு நாவிற்
கிரவி னிளிவந்த தில்.

I ask this of all who ask: if you must ask, do not ask those who hide what they have.

இரப்ப னிரப்பாரை யெல்லா மிரப்பிற்
கரப்பா ரிரவன்மி னென்று.

The unprotected boat called asking splits apart when it strikes the rock called concealing.

இரவென்னு மேமாப்பி றோணி கரவென்னும்
பார்தாக்கப் பக்கு விடும்.

The heart melts at the thought of the asking; at the thought of the hiding it is left without even that much, and goes out.

இரவுள்ள வுள்ள முருகுங் கரவுள்ள
வுள்ளதூஉ மின்றிக் கெடும்.

The life goes out of those who ask at the mere sound of the word that says there is none. Where, then, does the life of those who conceal go and hide?

கரப்பவர்க் கியங்கொளிக்குங் கொல்லோ விரப்பவர்
சொல்லாடப் போஒ முயிர்.