The land

The Kural poetically says that the land bearing a body without renown will see its blameless, abundant yield diminish.

வசையிலா வண்பயன் குன்று மிசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்

Even if people lack the defensive strength and distinction of a fort, it is difficult to attack them on the land where they live.

சிறைநலனுஞ் சீரு மிலரெனினு மாந்த
ருறைநிலத்தோ டொட்ட லரிது

Seasonal rain and unfailing yield gather together in the land of a ruler who wields the sceptre according to the prescribed just order.

இயல்புளிக் கோலோச்சு மன்னவ னாட்ட
பெயலும் விளையுளுந் தொக்கு.

A ruler who bends justice and acts without considering consequences loses together both accumulated wealth and the people who make future prosperity possible.

கூழுங் குடியு மொருங்கிழக்குங் கோல்கோடிச்
சூழாது செய்ய மரசு.

If the guardian-ruler fails to protect living beings, cows' yield will diminish and the Brahmans of the six duties will forget their sacred texts.

ஆபயன் குன்று மறுதொழிலோர் நூன்மறப்பர்
காவலன் காவா னெனின்.

A country is where producers of unfailing yield, people worthy through virtue, and possessors of wealth without decline live together.

தள்ளா விளையுளுந் தக்காருந் தாழ்விலாச்
செல்வருஞ் சேர்வது நாடு.

A country is desirable for its abundant resources and produces greatly while destructive calamity remains rare.

பெரும்பொருளாற் பெட்டத்த தாகி யருங்கேட்டா
லாற்ற விளைவது நாடு.

A country bears the burdens that converge upon it from other lands and still renders the whole tribute due to its ruler.

பொறையொருங்கு மேல்வருங்காற் றாங்கி யிறைவற்
கிறையொருங்கு நேர்வது நாடு.

A country functions well when severe hunger, unceasing disease, and destructive external enmity do not take hold.

உறுபசியு மோவாப் பிணியுஞ் செறுபகையுஞ்
சேரா தியல்வது நாடு.

A country is free of ruinous factions, internal enmity that wastes it from within, and violent bands that unsettle its ruler.

பல்குழுவும் பாழ்செய்யு முட்பகையும் வேந்தலைக்குங்
கொல்குறும்பு மில்லது நாடு.

Foremost among countries is the land rarely ruined by enemies and whose productive abundance does not diminish even when damage occurs.

கேடறியாக் கெட்ட விடத்தும் வளங்குன்றா
நாடென்ப நாட்டிற் றலை.

Groundwater and surface water, a fitting mountain, water flowing from it, and a strong fort are constituent parts of a country.

இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும்
வல்லரணு நாட்டிற் குறுப்பு.

Freedom from pervasive disease, wealth, productive yield, joy, and security are the five ornaments of a country.

பிணியின்மை செல்வம் விளைவின்ப மேம
மணியென்ப நாட்டிற்கிவ் வைந்து.

That deserves to be called a country where resources reach residents without painful searching; a land that yields only after exhausting pursuit does not.

நாடென்ப நாடா வளத்தன நாடல்ல
நாட வளந்தரு நாடு.

Even when it possesses all the preceding excellences, a country gains no benefit if concord with its ruler is absent.

ஆங்கமை வெய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
வேந்தமை வில்லாத நாடு.

A fort possesses gem-clear water, open ground, a mountain, and forest with beautiful cool shade.

மணிநீருமண்ணு மலையு மணிநிழற்
காடு முடைய தரண்.

Should the worthy fall short in their worth, the wide earth itself will not bear its burden — the commentary defining the worthy as those filled with many qualities.

சான்றவர் சான்றாண்மை குன்றி னிருநிலந்தான்
தாங்காது மன்னோ பொறை.

However people circle through other trades, the world comes at last to stand behind the plough; so, with all its hardship borne, tillage and nothing else is the head of all work.

சுழன்று மேர்ப்பின்ன துலக மதனா
லுழந்து முழவே தலை.

Those who plough are the pin the world's people are fastened to: they bear up everyone who cannot do that work and rises to another trade.

உழுவா ருலகத்தார்க் காணியஃ தாற்றா
தெழுவாரை யெல்லாம் பொறுத்து.

Those who plough and eat by it — they are the ones who live; all the rest eat by bowing to somebody and go along behind them.

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாந்
தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்.

Those whose shade is grain will see even the shade of many umbrellas under their own.

பலகுடை நீழலுந் தங்குடைக்கீழ்க் காண்ப
ரலகுடை நீழ லவர்.

They ask nobody for anything, and to those who ask them they give the thing wanted, concealing nothing they have: people whose settled way is to eat by the work of their own hands.

இரவா ரிரப்பார்க்கொன் றீவர் கரவாது
கைசெய்தூண் மாலை யவர்.

If the hands of those who plough fold and stop, there is no standing left for those who say, “We have given up even what is desired.”

உழவினார் கைம்மடங்கி னில்லை விழைவதூஉம்
விட்டேமென் பார்க்கு நிலை.

If the earth is dried until a measure of its dust comes down to a quarter of that weight, the crop will thicken and yield without even a handful of manure.

தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும்.

Better than the ploughing is the casting of manure; and after the cutting, the guarding of it is better than the water.

ஏரினு நன்றா மெருவிடுதல் கட்டபி
னீரினு நன்றதன் காப்பு.

Let the man it belongs to stay away and never go out to his land, and the land will sour inwardly and then turn from him, as the wife of the house does.

செல்லான் கிழவ னிருப்பி னிலம்புலந்
தில்லாளி னூடி விடும்.

The good one called Land, seeing people slacken off and sit there saying they have nothing, smiles.

இலமென் றசைஇ யிருப்பாரைக் காணி
னிலமென்னு நல்லா ணகும்.

If there were nobody left who asks, this great world of cool wide places would be like a wooden figure going out and coming back.

இரப்பாரை யில்லாயி னீர்ங்கண்மா ஞால
மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று.