Wealth Without Benefit
On wealth hoarded without enjoyment, generosity, or public benefit and on the emptiness of possession that never becomes human use.
Ten verses, nine of them about the same man, and not one of them describing him twice. 1001 calls him dead while he is standing there. 1005 says he is poor with the crores still in the house. 1006 makes the wealth itself the disease. What moves between them is where the verse is standing: inside the man, beside the person he did not answer, or out in the street looking at the thing from a distance.
That last position repays attention. 1008 puts a poison tree in the middle of a town and in fruit, and Parimelazhagar supplies the detail that makes it bite — அணியனாய், near. The man is not remote and neither is the tree; what has stopped is anybody expecting anything of him. 1007 says such wealth comes to nothing at all. 1009 says the opposite about where it ends up: the benefit does happen, it happens to somebody else, and the last word of the couplet is who.
Then the boundary, because a chapter about hoarding is easily misread as a chapter about spending. 1009 settles it. Beside cutting off affection and never once looking at virtue, it charges தன் செற்று — afflicting yourself by going without what you want. Self-denial is on the indictment here, not in the remedy. And the tenth verse turns to the other man entirely, where Parimelazhagar is exact about what is small in his hardship: நிற்கும் காலம், the time it lasts.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
வைத்தான் வாய்சான்ற பெரும்பொரு ளஃதுண்ணான்
செத்தான் செயக்கிடந்த தில்.
தன் வீட்டின் அகலம் முழுவதும் நிறையுமளவு பெரும்பொருளைச் சேர்த்து வைத்தும், உலோபத்தால் அதைத் தான் நுகராதவன் — அவன் உயிரோடு இருந்தாலும் இறந்தவனே. ஏனெனில் அந்தப் பொருளின்மேல் அவன் செய்வதற்கு ஒரு உரிமையும் மிச்சம் இல்லை. பரிமேலழகர் ‘உளனாயினும்’ என்று தெளிவாகச் சேர்க்கிறார்: இறப்பு பற்றிய கூற்று அன்று இது; பொருளைப் பொறுத்தவரை அவன் இல்லாதவன் என்பதே.
He stored up wealth enough to fill the whole house and does not use it. He is dead: nothing is left that he can do with it.AI draft
பொருளானா மெல்லாமென் றீயா திவறு
மருளானா மாணாப் பிறப்பு.
‘பொருள் ஒன்று இருந்தால் அதனால் எல்லாம் வந்துவிடும்’ என்று அறிந்து அதைச் சேர்த்து, பின் பிறருக்குக் கொடுக்காமல் பற்றுள்ளத்தோடு இறுகிக்கொள்ளும் மயக்கத்தால் — ஒருவனுக்கு ‘நிறைதல் இல்லாத பேய்ப்பிறப்பு’ உண்டாகும் என்கிறார் பரிமேலழகர். அவர் தரும் அடைமொழி முக்கியமானது: நிறைதல் இல்லாதது. இது நூலின் கூற்று; ஒருவரைப் பற்றிய முன்னறிவிப்பு அன்று.
Believing that wealth brings everything, he gathers it and gives none away, clinging in delusion. That delusion earns an unworthy birth.AI draft
ஈட்ட மிவறி யிசைவேண்டா வாடவர்
தோற்ற நிலக்குப் பொறை.
‘நாம் பிறரைவிட மிகுதியாகச் சேர்ப்போம்’ என்று எண்ணி, பொருளைச் சேர்ப்பதை மட்டுமே விரும்பி, அதன் பயனாக வரும் புகழை விரும்பாத மக்களின் பிறப்பு — நிலத்திற்குப் பாரம், அவ்வளவே என்கிறார் பரிமேலழகர். ‘அத்துணையே’ என்னும் அவரது சொல் முக்கியமானது: தீர்ப்பு அத்துடன் நின்றுவிடுகிறது, அதற்கு மேல் நீளவில்லை.
People who grip the gathering itself and want none of the good name that its use would bring: their very appearing is weight upon the earth.AI draft
எச்சமென் றென்னெண்ணுங் கொல்லோ வொருவரா
னச்சப் படாஅ தவன்.
ஒரு பொருளையும் ஒருவருக்கும் கொடுத்து அறியாதவன்; அதனால் யாராலும் நாடப்படாதவன். அப்படிப்பட்டவன், தான் இறந்த பிறகு இங்கே எஞ்சி நிற்பதாக எதைக் கருதுகிறான்? — என்று பரிமேலழகர் இக்குறளை வினாவாகவே விரிக்கிறார். வினாவிற்கு அவர் விடை தரவில்லை; குறளும் தரவில்லை.
What does he reckon on as his remainder — a man not wanted by even one person?AI draft
கொடுப்பதூஉந் துய்ப்பதூஉ மில்லார்க் கடுக்கிய
கோடியுண் டாயினு மில்.
பிறருக்குக் கொடுப்பது, தாம் நுகர்வது — இந்த இரண்டு செய்கையும் இல்லாதவர்களுக்கு, அடுக்கி வைத்த கோடிப் பொருள் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை என்கிறார் பரிமேலழகர். ‘இரண்டு செய்கையும்’ என்பது கவனிக்கத்தக்கது: இரண்டில் ஒன்று இருந்தாலும் இக்கணக்கு பொருந்தாது.
Where nothing is given away and nothing is enjoyed, a fortune stacked to the ceiling may as well not be there.AI draft
ஏதம் பெருஞ்செல்வந் தான்றுவ்வான் றக்கார்க்கொன்
றீத லியல்பிலா தான்.
தான் நுகரானாய், அதற்கு மேலும் தகுதியுடையவர்களுக்கு அவர்கள் வேண்டும் ஒன்றைக் கொடுக்கும் இயல்பும் இல்லாதவன் — இரண்டையும் செய்வதற்கு இடம் உள்ள பெருஞ்செல்வத்திற்கு ஒரு நோய் என்கிறார் பரிமேலழகர். ‘இடனுடைத்தாய’ என்னும் அவரது சொல் முக்கியமானது: செய்யக்கூடிய இடம் இருந்தும் செய்யப்படவில்லை என்பதே இங்குக் குற்றம்.
A man who takes nothing from his wealth himself and has no disposition to give even one thing to those fitted to ask: he is a disease afflicting great wealth.AI draft
அற்றார்க்கொன் றாற்றாதான் செல்வ மிகநலம்
பெற்றா டமியண்மூத் தற்று.
ஒன்றும் இல்லாதவர்களுக்கு ஒன்றும் கொடுக்காதவனுடைய செல்வம், மிகுந்த அழகைப் பெற்ற ஒருத்தி தனியளாய் முதிர்ந்துபோனது போன்றது; இருந்தும் பயன்படாமல் வீணே கழிகிறது. (இந்த உவமை உரையாசிரியரின் காலத்தினுடையது; பயன்படாமல் கழிவது என்னும் கருத்து மட்டுமே இங்கே கொள்ளப்படுகிறது.)
The wealth of a man who does not do one thing for people who have nothing passes away to no purpose — like great beauty in a woman who grew old alone.AI draft
நச்சப் படாஅதவன் செல்வ நடுவூரு
ணச்சு மரம்பழுத் தற்று.
வறியவர்களுக்கு அருகில் இருந்தும் ஒன்றும் கொடுக்காததால், அவர்களால் நாடப்படாதவன் ஒருவன்; அவனுக்குச் செல்வம் வந்து சேர்வது எப்படி இருக்கிறது என்றால் — ஊர் நடுவே நிற்கும் ஒரு நச்சு மரம் காய்த்திருப்பதுபோல் என்கிறார் பரிமேலழகர். ‘அணியனாய் இருந்தும்’ என்னும் சொல் முக்கியமானது: தூரத்தில் இல்லை, அருகிலேயே இருக்கிறான்.
The wealth of a man nobody looks to is like a poison tree standing in the middle of town, heavy with fruit.AI draft
அன்பொரீஇத் தற்செற் றறநோக்கா தீட்டிய
வொண்பொருள் கொள்வார் பிறர்.
கொடுக்க நேரும் என்னும் ஒரே காரணத்திற்காகச் சுற்றத்தாரிடமும் நண்பரிடமும் அன்பு செலுத்துவதை ஒருவன் ஒழிக்கிறான்; தான் விரும்புவனவற்றை நுகராமல் தன்னையே வருத்திக்கொள்கிறான்; வறியவர்க்கு ஈதல் முதலிய அறத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதுகூட இல்லை. அப்படிச் சேர்த்த ஒளிரும் பொருளை, இறுதியில் கொண்டுபோய்ப் பயன்பெறுவார் வேறு சிலர் என்கிறார் பரிமேலழகர்.
He puts away love, denies himself, and never once looks at virtue; the bright wealth he gathers that way, other people take.AI draft
சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி
வறங்கூர்ந் தனைய துடைத்து.
புகழ் தரும் வகையில் செல்வம் உடையவருக்கு வறுமை வந்தால், அது நெடுநாள் நிற்காது; உலகத்தை நிலைநிறுத்தும் மேகம் ஒரு காலத்தில் வற்றி நிற்பது போன்றதே அது.
The brief hard season of those whose wealth carries honour has the same nature as a rain cloud that has run dry.AI draft