Renown
On the honour that follows a life of worthy giving and the enduring public memory of a life lived without blame.
Almost everything written about reputation is about managing it. This chapter is not, and that is the reason to read it. Valluvar never once tells you to seek praise. He tells you what praise is a by-product of, and then asks a question that is much harder to get away from: if nothing you did is worth repeating after you, what exactly was produced?
The ten verses build one argument. Renown follows giving — specifically, giving to somebody who asked and had nothing (231, 232). Of everything on earth, it is the only thing that does not perish (233). Then the chapter turns and becomes uncomfortable. If you have not lived in a way that earns praise, do not resent the people who think little of you, because you have not looked at yourself (237). And it closes on a hard image: those who live without reproach are the ones who are alive, and those who live without renown are not (240).
Worth saying plainly: the renown Valluvar means is not fame and has nothing to do with being known widely. It is what remains true about you when the people who benefited describe you to somebody who never met you.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
ஈத லிசைபட வாழ்த லதுவல்ல
தூதிய மில்லை யுயிர்க்கு
வறியவர்களுக்கு ஈய வேண்டும்; அந்த ஈகையால் புகழ் உண்டாகுமாறு வாழ வேண்டும் என்று பரிமேலழகர் இரண்டு கட்டளைகளை இணைக்கிறார். அந்தப் புகழைத் தவிர மக்கள் உயிர்க்கு வேறு பயன் இல்லை என்பதால், அதையே மனித வாழ்வின் தனிப்பயனாகக் கூறுகிறார்.
Give to people in poverty, and live so that honour grows from that giving; the Kural says human life has no other gain apart from such renown.AI draft
உரைப்பா ருரைப்பவை யெல்லா மிரப்பார்க்கொன்
றீவார்மே னிற்கும் புகழ்
‘உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம்’ என்பதை மக்கள் கூறும் பாராட்டுச் சொற்கள் அனைத்தும் என்று பரிமேலழகர் கொள்கிறார். வறுமையால் கேட்டு வந்தவருக்கு அவர் வேண்டிய ஒன்றை ஈவாரிடமே அந்தப் புகழ் நிலைத்து நிற்கும் என்று விளக்குகிறார்.
Whatever people say in praise comes to rest on those who give a person in poverty the one thing requested.AI draft
ஒன்றா வுலகத் துயர்ந்த புகழல்லாற்
பொன்றாது நிற்பதொன் றில்
தனக்கு இணையின்றி உயர்ந்து நிற்கும் புகழைத் தவிர, உலகத்தில் அழியாமல் நிலைப்பது வேறு ஒன்றும் இல்லை என்று பரிமேலழகர் விளக்குகிறார்.
In this world, nothing endures without passing away except exalted renown that has no equal.AI draft
நிலவரை நீள்புக ழாற்றிற் புலவரைப்
போற்றாது புத்தே ளுலகு
நிலத்தின் எல்லைக்குள் எங்கும் அழியாமல் நிற்கும் புகழை ஒருவர் உருவாக்கினால் என்று முதல் பகுதியை பரிமேலழகர் விரிக்கிறார். அத்தகையவரை, தன்னை ஏற்கெனவே அடைந்த ஞானிகளைவிடப் புத்தேள் உலகமே போற்றும் என்று இரண்டாம் பகுதி சமயக் கவிதைப் படிமத்தில் உயர்த்துகிறது.
If a person creates enduring renown that reaches the earth's bounds, the Kural poetically says the celestial world will honour that person rather than the sages already there.AI draft
நத்தம்போற் கேடு முளதாகுஞ் சாக்காடும்
வித்தகர்க் கல்லா லரிது
அழியும் உடலையும் புகழால் உருவாகும் உருவக ‘புகழுடம்பையும்’ பரிமேலழகர் வேறுபடுத்துகிறார். பொருள் கேடு அந்தப் புகழுடம்பிற்கு ஆக்கமாக மாறுவதும், உடல் சாக்காடு புகழுடம்பை தொடர்ந்து இருக்கச் செய்வதும் இரண்டு முரண்களாக விளக்கப்படுகின்றன; இத்தகைய மாற்றம் அரிய சதுரப்பாடு உடையவர்க்கே இயலும் என்கிறார்.
Material loss that becomes gain for the enduring ‘body’ of renown, and bodily death through which that renown remains present, are difficult achievements except for people of rare discernment.AI draft
தோன்றிற் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலிற் றோன்றாமை நன்று
‘தோன்றின்’ என்பதை மக்களாய்ப் பிறந்தால் என்றும், ‘புகழொடு’ என்பதை புகழுக்கு ஏதுவான குணத்தோடு என்றும் பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். அத்தகைய குணம் இல்லாதவர் மக்களாய்ப் பிறப்பதைவிட விலங்காய்ப் பிறத்தல் நன்று என்ற செய்யுளின் கடும் ஒப்பீட்டையும் அவர் அப்படியே காக்கிறார்.
If one is born as a human being, be born with qualities that give rise to worthy renown; for those without such qualities, the Kural's severe rhetoric says animal birth would be better than human birth.AI draft
புகழ்பட வாழாதார் தந்நோவார் தம்மை
யிகழ்வாரை நோவ தெவன்
புகழ் உண்டாகுமாறு வாழாதவர்கள் பிறரால் இகழப்படும்போது, அந்த இகழ்ச்சி தமது ஆற்றாமையால் வந்தது என்று தம்மை ஆராயவில்லை என பரிமேலழகர் கூறுகிறார். அதற்கு பதிலாக தம்மை இகழ்பவர்மீது ஏன் கோபப்படுகிறார்கள் என்று குறள் கேட்கிறது.
Those who do not live in a way that earns worthy praise do not examine themselves; why, then, do they resent the people who scorn them?AI draft
வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லா மிசையென்னு
மெச்சம் பெறாஅ விடின்
வாழ்வுக்குப் பின் எஞ்சக்கூடிய புகழ் என்னும் எச்சமாக ‘எச்சம்’ என்பதை பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். அதைப் பெறும் வாய்ப்பு இருந்தும் பெறாமல் விட்டால், அந்த விடுபாட்டையே உலக மக்கள் அனைவருக்கும் உரிய வசை என்று நல்லோர் கூறுவர்; ‘எல்லாம்’ என்பது செய்யுளின் வலிய அற மிகை.
If people fail to gain the remainder called renown, the Kural says the good will call that itself a reproach belonging to all people of the world.AI draft
வசையிலா வண்பயன் குன்று மிசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்
புகழில்லாத உடம்பைச் சுமக்கும் நிலமாக நிலத்தை பரிமேலழகர் மனிதராக்கி, அதன் பழியற்ற வளமான விளைச்சல் குன்றும் என்கிறார். மனிதரின் புகழுக்குரிய வாழ்வையும் நில வளத்தையும் இணைக்கும் இது கடும் அறக் கவிதைப் படிமம்; வேளாண் காரணவியல் கூற்றோ ஒருவரின் உடல் மண்ணை சேதப்படுத்தும் என்ற தீர்ப்போ அல்ல.
The Kural poetically says that the land bearing a body without renown will see its blameless, abundant yield diminish.AI draft
வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய
வாழ்வாரே வாழா தவர்
தம்மிடம் வசை உண்டாகாமல் வாழ்பவரே உண்மையில் உயிர் வாழ்பவர்; புகழ் உண்டாகாமல் வாழ்பவர் உயிரோடு இருந்தும் இறந்தவர் போன்றவர் என்று பரிமேலழகர் இரண்டு இணைத் தீர்ப்புகளை அமைக்கிறார். இரண்டாவது, நற்புகழில்லாத வாழ்வைப் பற்றிய அற மிகை; உடலியல் அல்லது மருத்துவத் தீர்ப்பு அல்ல.
Those who live so that reproach is absent are the ones who truly live; those who live so that renown is absent are, in the Kural's severe metaphor, people who do not live.AI draft